Mijn verhaal

2017

“Juffrouw, u heeft een chronische vorm van de ziekte van Lyme”

Pics Against Ticks

Dat krijg ik in januari te horen. Het plafond, het dak en de hemel valt op je hoofd. Vier jaar lang had ik gezocht naar de oorzaak van mijn grote vermoeidheid, de keel -en amandelontstekingen, een heel zwakke weerstand, klierkoorts en pijnlijke darmen. De vraag werd eindelijk beantwoord. Geen positief nieuws, maar wel een opluchting. Eindelijk kon de oorzaak worden aangepakt.

En de oorzaak was een smerig beestje. Naam? De  “Borrelia bacterie”.  Het had zich zo diep genesteld in mijn bloed, dat ze het enkel terugvonden in een uitgebreide bloedanalyse in een Duits labo.

Mijn dokter nam mijn verhaal van in het begin au sérieux. De Borrelia bacterie moest uit mijn lichaam. Door aan te sterken. Door een protocol met een cocktail van heel veel verschillende producten in te nemen. Producten die jammer genoeg (nog) niet worden terugbetaald. Het vervelende is dat de ziekte van Lyme verschillende gezichten heeft. Qua symptomen en behandeling.

  • Nu, tien maanden later, kijk ik terug op een harde periode. Mijn leven werd geheroriënteerd.
  • Ik moest leren doseren. Naar mijn lichaam luisteren. Veel slapen. Heel veel slapen.
  • Ik had weinig draagkracht, wat een grote impact op mijn gezin had. Op mijn man en mijn dochtertje van vier.
  • Ik stoot nog vaak op onbegrip, weinig geduld en leken in dit vak. Door me er in te verdiepen werd ik wijzer, leerde ik lotgenoten kennen met elk hun verhaal, elk hun noden. Grote noden.
  • Ondertussen groeit mijn weerstand en ben ik mentaal wat aangesterkt. Ik voel me de laatste weken wat energieker en heb weer zin om dingen te doen. De rust in mijn hoofd na deze slepende tijd keert terug. En nu moet en zal ik een positieve wending aan dit verhaal geven.
Annelies Coucquyt

2018

Na een jaar behandeling bleek de Borrelia bacterie bestreden te zijn! Opgelucht konden we het nieuwe jaar ingaan.Toch bleef m’n energie op dat lage pitje hangen en werd de combinatie deeltijds werken, de dagdagelijkse activiteiten, blijvende nood aan slaap en grenzen stellen een steeds hardere strijd.

Eind maart werd het duidelijk dat m’n lichaam dit tempo en de vele prikkels nog niet de baas kon.
Vele symptomen staken (terug) de kop op: bijnieruitputting, klierkoorts, chronische vermoeidheid, spierpijnen en krachtvermindering, …
Dat smerig beestje had heel wat verdoken sporen nagelaten en die moesten alsnog worden opgekuist!
Werk aan de winkel! Nieuwe protocollen, nog meer slapen, pijn incasseren en nog meer doseren.
Een opwelling van emoties:  terug naar af, gevoelens van verdriet, ontgoocheling, boosheid, wanhoop…

De afgelopen periode bleef een zoektocht en een strijd.
Ervaren dat je lichaam een spons is die prikkels opzuigt maakt het er niet makkelijker op. Maar het leert me te voelen wat kan en niet kan.
Het is dagelijks ondervinden in wat m’n lichaam z’n grens aangeeft en aan mij om niet over die grens te gaan.
Coaching, veel slaap, zon en warmte, opvolging en onderzoeken, doseren, mezelf terug wat beter leren kennen… zorgden voor kleine veranderingen die me terug hoopvol maakten.
’s Ochtends frisser opstaan, zin hebben om dingen te doen, genieten van kleine dingen, een uitje met familie of vrienden. Dit voelt terug als een opluchting/verlichting.
Het onbegrip van de buitenwereld wordt kleiner, mijn geduld groter en de positiviteit blijft.

Ik blijf zoeken naar mijn eigen grenzen, oplossingen, veranderingen en nieuwe kansen.
Tijd brengt raad en geduld is een schone deugd!

Annelies Coucquyt

2019

Een nieuw jaar! Gezien sommige symptomen draaglijk leken, andere verergerden werden mijn goede voornemens: verder zoeken naar genezing en hoopvol blijven.

2 stappen vooruit, 1 achteruit. Nieuwe signalen en noden werden geanalyseerd.

Naast het slikken van vele producten, het laten inlopen van talloze baxters, inspuitingen, kinesitherapie en bio resonantie werd ook m’n voeding onder de loep genomen. Het schrappen van graan- en melkproducten ( gluten en lactose-eiwit) en elimineren van suiker. Een hele grote impact op m’n eigen voedingspatroon, de dagelijkse menu’s, m’n sociaal leven en het uit huis eten. Het moeten aangeven dat er voor mij aanpassingen moeten gebeuren: Moeilijk om vragen, me een lastpost voelen. Geen fijn gevoel.

Na een half jaar lang op m’n tanden bijten en enkele kilo’s lichter voelde m’n lichaam anders aan. Het was afkicken, maar het voelde ok. Me verdiepen in gezondere voeding (het mijden van geforceerde en gemanipuleerde grondstoffen) verlegde m’n grenzen en wakkerde een passie aan. Lekker anders koken. Het bewust zijn dat werken met en rond voeding me bleef boeien maakte me blij. Het daagde me uit. Ook dit werd een zoeken om mijn positivisme hierrond te combineren met alle andere dagdagelijkse dingen. Ondertussen kan ik buitenshuis ook meer genieten van “ m’n voeten onder tafel schuiven” voor een lekkere aangepaste maaltijd en blijft dit dieet ondersteunend voor mij.

Een deugddoende zomer bracht frisse moed. Ik voelde me gezien de situatie ok, waardoor ik wat kleine uitdagingen aanging. Maar eind augustus tot november werden 2 baalmaanden. Ik voelde me net een slechtgezinde Obelix die z’n menhir als een te zware ballast op z’n rug meesleepte. Zo groot was de druk tussen mijn schouders en mijn rug. In de bloedanalyse werd deze pijn verklaard door het gereactiveerde Epstein-barr virus (klierkoorts). En een overactieve lever, door de ballaststoffen die m’n lichaam herhaaldelijk moest verwerken. Verder zoeken en terugschroeven. Het tijd geven was de boodschap! Tijd blijft nodig om m’n lichaam te herprogrammeren, tekorten aan te vullen, aan te sterken en te kunnen herademen.

De aanpak van het afgelopen jaar, voelde voor mij als klimmen met een rugzak vol nieuwe ervaringen, eye-openers, kennis en ballast. Op naar een bereikbare maar nog ver liggende top.

Annelies Coucquyt

2020

Die klierkoorts is een ‘die hard’ virus die me blijft nekken. Alweer aanpassen van protocollen, darmspoelingen voor extra reiniging, acupunctuur, osteopathie, bio resonantie, kinesiologie… een hele resem aan behandelingen. Nieuwe en hervattingen. Hopende hiermee m’n energie op te krikken, pijnen te verzachten en m’n mobiliteit te versoepelen. Voor de groeiende overgevoeligheid aan geluid, drukte, computers en airco zijn er geen kant en klare oplossingen. Ik word af en toe teruggefloten zoals in een match. Ik vecht hiertegen maar vaak ontaardt het. Met als gevolg een gele kaart. Ik word verwittigd te luisteren, zo niet wordt het een rode. Dan word ik uit het (zichtbare) veld gezet en langer teruggestuurd naar de stilte, donkerte, warmte, rust en zonlicht. M’n bed, yogamat en/of ligzetel in de tuin.

Covid 19 in ’t land. Rep en roer. Op afstand volgen en voorzichtig zijn. Behandelingen worden met 6 maand uitgesteld. De onderzoeken in UZ Gasthuisberg gaan wel door. Grondig, gemoedelijk en heel efficiënt. Hierop volgend onderga ik in oktober een ingreep voor het opsporen en verwijderen van Endometriose. Een complex gegeven. Het is de slijmlaag in de baarmoeder, die onder invloed van bepaalde triggers, zich in de buikholte vasthecht en verkleefd met organen. Gezien mijn blijvende hormonale en darm-klachten zou dit dé oplossing kunnen zijn. Na enkele maanden recuperatie en symptomen die uiteindelijk niet wegwaren zijn we dus niet de gehoopte stap vooruit. De oorzaak van mijn pijnen komen niet uit die richting. Een emotioneel bewogen jaar met tal van mooie hoopvolle momenten maar ook veel aftasten. Heel wat achter de boeg, maar nog niet bereikt waar ik naar verlang.

Annelies Coucquyt

2021

Door een val werd mijn man een grote maand erg afhankelijk. Met veel liefde diende ik de nodige zorgen toe. M’n lichaam gaf al snel aan dat dit te veel gevraagd was. Confronterend als je zelfs in je eigen huis dit heel moeilijk rond krijgt.

Tanden bijten moet ik vaak want iedere dag is anders, zelfs een dagdeel. In een uur kan plots het tij keren. “Hoe moet dat dan als ik terug aan het werk ga?” Een vraag die terug vaker in m’n hoofd speelt, waar ik ook naar uitkijk maar me vooral angst inboezemt. Het is fijn om wat creatief aan de slag te gaan met m’n dochter, wandelen doet ook altijd deugd. Af en toe helpen bij een schoolactiviteit, eigen ideeën uitwerken of iets mee organiseren. De ene keer geeft het me energie, de andere keer moet ik dagen recupereren.

Covid blijft sluimeren, de ene periode passief dan weer erg opmerkelijk. Ik blijf heel alert. Wat zou dit beestje met mij doen? Duimen dat ik hiervan gespaard blijf!

Af en toe heb ik er genoeg van na al die jaren. Ik zou me graag eens op andere dingen gaan focussen en stoppen met alle ‘pillerij’, het moeten bijslapen en behandelingen. Ik blijf hangen, het stagneert precies. En toch is dit niet de balans waar ik me comfortabel bij voel. Eind deze maand is er terug een grote check up. Duimen en uitkijken naar een nieuw positief jaar!

Annelies Coucquyt